'Wijs is hij die het leven eentonig maakt, want dan heeft elk klein voorval het voorrecht een wonder te zijn.' (Pessoa, Boek der Rusteloosheid). Vind jij wandelen eentonig? Wanna try-out with me?

woensdag 6 december 2017

Johann, Iris & de ware Jakob

Bremen verraste me. Veel meer overeenkomsten met Berlijn dan ik had verwacht. We komen er weinig, terwijl het dichterbij Groningen ligt dan Amsterdam. Feitelijk is Bremen boeiender.. werelds, aardser, wat rauw ...  als havenstad, en ergens ook als stad van de genotmiddelen... van de grote koffiebranderijen, bierbrouwerijen en tabaksfabrieken.

Reclame in het Hauptbahnhof
Rauw ook door de horden Werder Bremen fans. Tijdens een stadswandeling werden we begeleid door de oergeluiden uit het stadion. Op straat zoveel mensen met een biertje, zwalkende mensen ook van het biertje teveel. En zwervers, veel zwervers. Inclusief het keurige dametje dat de vuilnisbakken afschuimde op zoek naar weet ik wat.

Ooit in een ver verleden belandde ik voor het eerst in Bremen, helemaal zonder geld, terug van een wandelavontuur in Zweden, en een oudere man bood me een slaapplek. Flarden van herinnering; met de tram door nachtelijk Bremen, een sobere flat. Ik was jong en wist weinig van het leven. Hij heette Johann Sobotta, en ik vond de naam wat verdacht, zeker toen hij over de oorlog begon en vertelde dat hij bij de Wehrmacht geen foute dingen had gedaan. Nu begrijp ik dat wel. Evenzo de heikele kwestie van de slaapplek. Ik zal toch wat benauwd hebben gekeken, want op een gegeven moment zei hij: 'Es ist gut. Ich bin kein Schwule.' Het werd een fijn bezoek.

Mijn tweede reis afgelopen weekend was naar Iris, die ik in oktober in Spanje ontmoette op de Camino. Geboren en getogen in Bremen. Buitenvrouw die in het bos slaapt en bijen houdt. We hebben plannen besproken om samen een week wandelen aan te bieden op de Jakobsweg, van Bremen naar het zuiden.
In het raam boven Jezus het Alziend Oog, een opvallend symbool. Voor god of voor...?
We hadden mooie momenten in de Dom. Ik fluisterde eerst dat ik de Noord-Europese kathedralen zo saai vindt, als je Spanje gewend bent. Maar ik heb mijn mening bijgesteld..
Al in 782 werd op deze plek - een zandduin van een paar meter hoog langs de Weser - een houten kerk gebouwd. Later kwam de Dom. Je merkt aan alles dat deze kerk midden in de samenleving staat. Er is een prachtige stilteruimte voor iedereen in een oeroud keldergewelf. In de kerk wordt koffie en overheerlijke zelfgebakken taart geserveerd van goede doeleninzamelaars. Oeh... en de Duutsers snijden altijd van die heerlijk grote stukken af.


Echo van Al-Andalus..
Zeer opvallend zijn de twee enorme menorahs bij het altaar.
Een prachtig verzoenend gebaar vind ik dat.
Natuurlijk ook de stad uit! Het Hasbrucher Urwald. Een bos dat al in de 12e eeuw in de kronieken voorkomt. Vogelparadijs.

Deze eeuwenoude eik (de Amalieneiche) is in een storm geveld. Hij was al hol van binnen.
De eeuwenoude eiken zijn zo bijzonder dat ze eigen namen hebben gekregen. Het was wat ver naar de beroemdste van alle. Een stamomtrek van 8 meter, daar wil ik wel een eindje voor sjouwen. Net bij de boom aangekomen, in de schemering, stopte de batterij van mijn camera ermee.. Dus even een winters plaatje geleend.


De Friederikeneiche is twaalfhonderd jaar oud! Ongelooflijk. Wat een magische momenten bij deze boom te zitten en het langzaam donker te zien worden. Het bezoeken waard, dit bos!



Oh ja waarvoor was ik in Bremen... voor Jakob natuurlijk. Het standbeeld staat naast de Dom.
De Jakobsweg voert van Bremen naar Osnabrück, en volgt waar mogelijk de oude handelsweg de Pickerweg, die al in 850 in oorkonden wordt genoemd.
Voorlopige planning Jakobsweg: 2 tot 9 juli 2018. In februari verkennen we de route. 



Dit glas-in-lood venster deed me denken aan de schitterende kathedraal van Leon. De schoonheid is dezelfde.

dinsdag 28 november 2017

Inside out


Laat de stilte je raken. Ga mee op reis. Samen, en soms op jezelf.
Je wilt in Spanje lopen, naar het westen, richting Santiago. Maar waar komen we aan? 
Feitelijk… gaan we onze weg andersom lopen. Meer naar onszelf.
In onze westerse wereld hebben we altijd een doel om te halen, een pad. We kijken op de klok, we denken aan de toekomst. Als een tijdlijn. Wat als je dit loslaat, je op de oosterse rijkdom richt.. het ritme van de natuur en de seizoenen, van je wensen, van wat je echt nodig hebt, de rituele weg-zonder-eind
We gaan zwerven. En ons verwonderen over alles wat we zien. Heb je thuis niet al genoeg schema’s en to-do-lijstjes?
Lao-Tze schreef: 'Een goede reiziger heeft geen vastomlijnde plannen en neemt zich niet voor aan te komen.'


Deze timeout is een gift aan jezelf.



dinsdag 24 oktober 2017

You never walk alone



Bernadette Aleida Ellen Yolanda Willem Agaath Ina Oscar Nellie Charlotte Margreet Jos Simon Mirjam Arto Irene Kerstin Rita Marko Bert Rene Irene
een vriend  
mensen om me heen die het nodig hebben
alle dieren die het nodig hebben


In de oeroude kerk van Rabanal del Camino vond ik de juiste plek om mijn 25 kaarsjes te branden en de namen hardop uit te spreken. Een mooi moment van verbinding. 
Als altijd bracht ook deze reis op de Camino me weer vele momenten van ontroering. Bijna 1.200 jaar wordt deze weg al gelopen. Dat voel je, dat ervaar je. Wees welkom om komend jaar met me mee te lopen. 

Forgotten hearts - a journey inside out
24 april-12 mei 2018
(ivm beschikbare vluchten kunnen data nog enigszins afwijken)









zaterdag 23 september 2017

Grand Tour into the light of Spain


Gisteren, na weer eens bijna omver gelopen te zijn in een drukke supermarkt, zei ik tegen een vriend: Fijn weer een aantal weken in een beschaafd land te kunnen reizen... kortom, ik vertrek donderdag naar Spanje om mijn reizen van volgend jaar voor te bereiden. Heel veel zin in.
Ik heb een afspraak met een prof in Santiago, ze kan me vanalles over de geschiedenis van de Camino vertellen. En verblijf een tijdje in het retraitecentrum dat ik in de reizen wil opnemen. En ik loop nog eens weer de route die ik voor jullie ga uitzetten op de Camino Frances. Heel globaal: Hontanas - San Nicolas del Real Camino en Astorga- Villafranca del Bierzo. Wanderwithsimon.


"Het is niet het zoeken naar de schat van je eigen legende, het is dat je die ook moet willen lèven". Into the light of Spain.

zondag 2 juli 2017

Welkom. Ik ben Simon. Ik zie je.

                      

Een korte kennismaking.
Mijn zwerfmaatje Andres monteerde die filmpje na opnames op een fraaie najaarsavond in het Noordlaarderbos, een van mijn favoriete wandelplekken vlakbij huis.

Met het prachtige gedicht van Miguel Hernández:

Conozco bien los caminos,
Conozco bien los caminantes,
Del mar, del fuego, del sueño,
De la tierra, de los aires.
Y te conozco a ti
Que estás dentro de mi sangre.

I am familiar with the roads,
Walkers know well ,
From the sea , fire, sleep ,
From the earth, the air.
And I know you
You are in my blood.

(Miguel Hernández, a lovely peasant poet sentenced to death by the fascists, who died in Alicante prison in 1942, aged only 31.)

zaterdag 1 juli 2017

Santiago mi amor


Nu heb ik zelf door mijn werk het voorrecht al gauw weer in Spanje te zijn en in Santiago. Maar voor vele wandelaars uit mijn groepen is een afscheid van dit land en deze stad voor vele jaren of voor altijd. Santiago blues. Het is dan ook een stad van weemoed. 
Wat doe je als je de weg hebt gelopen?   
Ja het is prachtig dat deze stad zoveel mensen weer bij elkaar brengt. Zoveel onverwachte ontmoetingen, soms op de valreep, soms pas op het vliegveld..
Ik zie veel plezier in de stad, maar ook veel dolende zielen. Ik herken het gevoel.

Jouw weg gaat verder, of begint pas in Santiago. Wacht rustig af, ga naar huis, rust uit, denk wat na, en je gaat vanzelf merken wat de weg je gebracht heeft. 
Camino siempre.

Simon

woensdag 1 maart 2017

Wil je delen?


Dit verhaal heb ik ooit op mijn Facebookpagina gezet. Het gebeurde in mei 2015; een voor ieder van ons roerend, helend en uiteindelijk blij ritueel. Ik liep hier met Geerle, Andreo, Paul, Dominique, Wiebke, Mirna en Sarah. Een gelegenheidsgroep, ontstaan op de eerste dag van onze Camino. Tijdens deze reis beleefden we zoveel - mooi, ontroerend, vervelend, verbazend, verbindend, dat ik dacht- ah, hier word ik zo blij van, zo intens tevreden, ik voel me zo thuis op de Camino tijdens het lopen: hier ga ik mijn werk van maken, dit is zo mooi, dit wil ik graag met velen beleven.

Ik ben er van overtuigd dat de Camino mensen bij elkaar brengt. Ik ben er van overtuigd dat heel veel mensen met een toegewijd gids willen lopen. Ik beschouw het als een uitdaging juist op die zogenaamd "drukke en commerciële" Camino Frances onze pareltjes te kunnen vinden... toegewijde mensen, rustige plekken, stilte en bezinning.

In 2016 heb ik mijn opleiding tot reisleider afgerond en mijn diploma ontvangen. Vandaag heb ik mijn onderneming opgericht. Vorig jaar was ik in Spanje om voor de derde keer de Camino Frances te lopen tussen Santa Domingo de la Calzada en Sahagun. Het is het deel van de route dat ik gekozen heb voor een try-out met kleine groepen, in voor- en najaar. Daarnaast heb ik in 2017 gelopen met een groep voor mijn gewaardeerde collega Mieke Schrieks van Reizen in Balans.


Simon Wijma

Walkwithsimon